در تمام این مدت میتونستم بنویسم ولی حس نوشتن نداشتم. الانم آهنگ قدیمی و همیشگی وبلاگ رو پلی کردم تا یادم بیفته. یادم افتاد. اینجا مثل یه سیاهچاله ی فضایی، تمامِ من رو در خودش کشیده و فرو برده. انقدر ک

نزدیک تولدمه. امروز اولین روز ترم هفت دانشگاست. منتظرم تاکسی بیاد. گرایشم برخلاف همه ی همکلاسیام سفال و سرامیکه. امروز فهمیدم برای خودشون تولد گرفتن و حتی یه نفرشون به من نگفت ... آدما واقعا زود فراموش میشن. زود حذف میشن. به راحتی یک کلیک. اینه عصر جدید ارتباطات !

باشه پس.

اون روزی که اومدم نوشتم دلم گرفته از آدما فکر نمیکردم دو روز بعدش یه آدم بتونه چنین تغییری تو زندگیم ایجاد کنه. همه چیز به طرز باور نکردنی (تاکید روی باور نکردنی) ای زیبا و بی نظیر شد. دیگه شبا سرم رو